Το «Μένουμε στο σπίτι» ως θρίαμβος του Νεοφιλελευθερισμού

γράφει η Δήμητρα Μαρέτα

Στον πυρήνα του νεοφιλελεύθερου τρόπου σκέψης βρίσκονται δύο εγγενή και αλληλοσυμπληρούμενα αξιώματα: αφενός η απόσυρση του κράτους από κάθε του υποχρέωση έναντι της κοινωνίας με την ταυτόχρονη διατήρηση του προνομίου της καταστολής και αφετέρου η μετατόπιση της ευθύνης στο άτομο και τις επιλογές του για όλα εκείνα τα οποία η συντεταγμένη πολιτεία θα είχε την υποχρέωση να παρέχει στην κοινωνία αλλά δεν αναγνωρίζει πλέον ως δική της υποχρέωση.

Η τρέχουσα ελληνική συγκυρία αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτού του τρόπου σκέψης. Έπειτα από μία δεκαετή κρίση με τις γνωστές σε όλους και όλες πολιτικές και τις συνέπειές τους, ανάμεσα στις πρώτες κινήσεις της Νέας Δημοκρατίας ως κυβέρνησης ήταν η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, η μεταφορά πλήθους χαρτοφυλακίων στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, η αυστηροποίηση του νομικού πλαισίου απόδοσης ασύλου σε πρόσφυγες, η πρόσληψη με επείγουσα και ανεπαρκούς ελέγχου διαδικασία 1.500 αστυνομικών και η ανάκληση της πρόσληψης 4.000 γιατρών και νοσηλευτών/νοσηλευτριών για τα δημόσια νοσοκομεία με την ταυτόχρονη ανακοίνωση των ΣΔΙΤ για ορισμένα από αυτά, αρχικά πειραματικά με σκοπό τη γενίκευσή τους σε δεύτερο χρόνο.

Η εξάπλωση του COVID-19 και η κρίση δημόσιας υγείας, που τη συνοδεύει, θα μπορούσε να είναι μία σημαντική στιγμή αμφισβήτησης αυτού του πυρήνα σκέψης. Παρ’ όλα αυτά, όμως, η τρέχουσα κρίση εξελίσσεται ως μία ιστορικής σημασίας επιβεβαίωσή του: αντί να αναδειχθούν οι επιπτώσεις των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στο σύστημα της δημόσιας υγείας και κατ’ επέκταση στην υγεία του κοινωνικού συνόλου, η σημασία αυτών των πολιτικών έχει υποβαθμιστεί και στη θέση τους έχει αναδειχθεί η έννοια της ατομικής ευθύνης ως η βέλτιστη και η μόνη δυνατή στρατηγική αντιμετώπισης της πανδημίας.

Διαβάστε την συνέχεια εδώ thepressproject.gr

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια