Η μάχη του χαλκού με τα μικρόβια – Θα βοηθήσει και κατά του κοροναϊού;

Του Άλκη Γαλδαδά

Ο πάπυρος Σμιθ είναι ένα από τα παλαιότερα «βιβλία» που έχουν διασωθεί. Το κείμενο που περιέχει είναι υπολογισμένο ότι γράφτηκε μεταξύ του 2600 και του 2200 π.Χ.

Εκεί και από τότε έχουν απαθανατιστεί οι γνώσεις των ανθρώπων για τη δυνατότητα του χαλκού να βοηθάει στην αποστείρωση πληγών στο στήθος, που προέκυπταν προφανώς από τις συγκρούσεις στο πεδίο της μάχης, όπως επίσης και στην αποστείρωση του νερού.

Οι μελετητές της ιατρικής των Βαβυλωνίων και των Αιγυπτίων έχουν γράψει ότι οι στρατιώτες των λαών αυτών, όταν έπειτα από μια μάχη ακόνιζαν ξανά τα ξίφη τους, τα φτιαγμένα από χαλκό και κασσίτερο, συνήθιζαν να μαζεύουν τα ρινίσματα και να τα τοποθετούν προσεκτικά στις πληγές τους ώστε να ελαττώσουν την πιθανότητα μόλυνσης και να επιταχυνθεί η επούλωση.

Τεσσεράμισι χιλιάδες χρόνια μετά, στην οδό Αριστοτέλους, στην είσοδο κάποιου καταστήματος, η χειρολαβή στην εξώπορτα τις τελευταίες ημέρες απέκτησε μια υποτυπώδη και αραιή περιέλιξη με λίγο χοντρό χάλκινο σύρμα. Στην ερώτηση γιατί το έβαλε αυτό, ο ιδιοκτήτης του καταστήματος κάπως αμήχανα ομολόγησε πως το μόνο που είχε ακούσει ήταν πως «κάνει καλό». Και κάπως αμήχανα πρόσθεσε: «Κάποιοι με είπαν ακόμη και συνωμοσιολόγο που έβαλα αυτό το σύρμα».

Ο ούγγρος γιατρός Ιγκνάζ Σέμελβαϊς (1818-1865) έκανε μια πρόταση που χαρακτηρίστηκε σκανδαλώδης για την εποχή. Για τη μείωση της θνησιμότητας μεταξύ των ασθενών ζήτησε από τους συναδέλφους του της εποχής εκείνης να πλένουν τα χέρια τους, τουλάχιστον πριν από τις χειρουργικές επεμβάσεις. Έγινε καταγέλαστος γι’ αυτό, και πικραμένος και απογοητευμένος οδηγήθηκε σε ψυχιατρική κλινική όπου δεν βρήκε κάτι άλλο εκεί εκτός από τον θάνατο, εξαιτίας των χτυπημάτων που δέχτηκε από τους «νοσηλευτές» του.

Το 1983 η ερευνήτρια για ιατρικά θέματα Φίλις Κουν άσκησε κριτική για την εξαφάνιση του χαλκού από τα νοσοκομεία. Είχε παρατηρήσει πως ενώ τα εξαρτήματα από ανοξείδωτο χάλυβα φαίνονταν καθαρά, δεν εμπόδιζαν τα μικρόβια να προκόβουν επάνω τους. Αντίθετα, στα εξαρτήματα από χαλκό ο αριθμός τους ήταν σημαντικά μικρότερος. Στο τέλος της έρευνάς της, που είχε τον εύγλωττο τίτλο: «Doorknobs: a source of nosocomial infection?», έγραψε: «Αν το νοσοκομείο σας κάποτε ανακαινιστεί, προσπαθήστε (τουλάχιστον) να διατηρήσετε τα παλιά χάλκινα πόμολα και ό,τι άλλο, ενώ αν βάλετε ανοξείδωτο χάλυβα σιγουρευτείτε ότι θα τον απολυμαίνετε καθημερινά».

Αν και δεν είχε την τύχη του Σέμελβαϊς, την εργασία της την κατάπιε το σκοτάδι. Ως το 2014-15 τουλάχιστον, που μια ερευνητική ομάδα στην Αγγλία εργάστηκε επάνω στους ιούς, τον norovirus και τον πρόδρομο του COVID-19, τον 229 Ε. Οι εργασίες τους αυτές, που έγιναν στο Κέντρο Βιολογικών Επιστημών του Σαουθάμπτον στην Αγγλία, ξύπνησαν αρκετά περισσότερο κόσμο.

διαβάστε την συνέχεια εδώ in.gr
Φωτογραφία από Alexas_Fotos από το Pixabay 

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια