Το «κόλπο» με την αποστρατικοποίηση των νησιών


Άρθρο του Σάββα Καλεντερίδη


Ειδικότερα: το καθεστώς των νήσων Λήμνου και Σαμοθράκης διέπεται από τη Σύμβαση της Λοζάνης για τα Στενά του 1923, η οποία αντικαταστάθηκε με τη Σύμβαση του Montreux του 1936 το καθεστώς των νήσων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας διέπεται από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης του 1923 και το καθεστώς των Δωδεκανήσων διέπεται από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947.
Όσον αφορά τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, το δικαίωμα της Ελλάδας να εξοπλίσει τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη αναγνωρίστηκε από την Τουρκία, σύμφωνα και με την επιστολή που απηύθυνε στον Έλληνα πρωθυπουργό στις 6 Μαΐου 1936 ο τότε Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα Roussen Esref, κατόπιν οδηγιών της Κυβέρνησής του. Όσον αφορά τη Μυτιλήνη, Χίο, Σάμο και Ικαρία, η συνθήκη προβλέπει την παρουσία αριθμού στρατιωτών και βάσεων. Όσον αφορά τα Δωδεκάνησα, η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη του 1947, η οποία, επομένως, αποτελεί «res inter alios acta» γι’ αυτήν, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλα κράτη.
Σύμφωνα δε με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, «μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες» εκτός των συμβαλλομένων. Τέλος, η Ελλάδα έχει κάθε νόμιμο δικαίωμα να υπερασπίζεται την επικράτειά της, ειδικά όταν αυτή καταφανώς απειλείται και όταν η γειτονική χώρα διατηρεί μια Στρατιά με το όνο Αιγαίου, τον μεγαλύτερο αποβατικό στόλο του κόσμου, σε απόσταση αναπνοής από τα νησιά μας, διεξάγει ασκήσεις απόβασης σε νησί, προφανώς κατ’ εφαρμογήν υφιστάμενων επιχειρησιακών σχεδίων και έχει σε ισχύ την απειλή πολέμου.
Επιμέλεια παρουσίαση: Πολυξένη Λυκίδου

από youtube, μέσω teleytaiaexodos

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια