Γεωπολιτική ρευστότητα και νεο-οθωμανικός επεκτατισμός


Άρθρο του δικηγόρου Γεωργίου Παπασίμου


Ο πρώτος είναι η υφή και η δομή του τουρκικού κράτους, που έχει ως γενέθλια πράξη σύστασης τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Παρά την μετατροπή της σε κοσμικό κράτος από τον Κεμάλ, προσανατολισμένο στη δύση, στο βαθύ τουρκικό κράτος από την πρώτη στιγμή επωάζονταν πάντα οι επεκτατικές αντιλήψεις για τον ρόλο και την προοπτική της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης και εν δυνάμει διαδόχου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (χαρακτηριστικός είναι ο μυστικός ιερός όρκος που έδωσαν τα τότε μέλη του κοινοβουλίου περί αλλαγής αυτών των συνόρων, με βάση την πρότερη Οθωμανική Αυτοκρατορία).

Με την εργαλειοποίηση του προσφυγικού η Τουρκία έχει πετύχει για τα συμφέροντά της εξαιρετικά αποτελέσματα. Πέραν των σημαντικών οικονομικών πόρων, που εξασφάλισε και θα εξασφαλίσει από την Ε.Ε., το προσφυγικό αποτελεί διαχρονικό εργαλείο πίεσης και εκβιασμού της Ευρώπης και ειδικότερα της Γερμανίας, η οποία, πέραν της παραδοσιακής γερμανο-τουρκικής φιλίας, εκβιάζεται υποδορίως από τον Ερντογάν μέσω αυτού. Το προσφυγικό, άλλωστε, χρησιμοποιείται ως υβριδικός πόλεμος για τη συνεχή φθορά της Ελλάδος και τη δημιουργία σοβαρών εσωτερικών προβλημάτων, εξαιτίας των μεγάλων ροών κυρίως μουσουλμανικών πληθυσμών στα νησιά του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου και σε όλη την Ελλάδα. Είναι προφανές, ότι η μακροπρόθεσμη στόχευση των Νεο-οθωμανών είναι η παγίωση μεγάλων πληθυσμιακών μουσουλμανικών κοινοτήτων στον άξονα Θράκης – Νησιών Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου, έτσι ώστε σε αυτή την περίπτωση να εμφανίζονται ως προστάτες – εγγυητές των δικαιωμάτων τους. Με τον τρόπο αυτό επιδιώκουν τη «ρευστοποίηση» των συνόρων της με την Ελλάδα, όπως έχουν, ήδη, πετύχει ως τώρα στη Συρία, στοχεύοντας έτσι στην ουσιαστική αλλαγή των συνόρων, που χαράχθηκαν και επισημοποιήθηκαν με τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923.
Επιμέλεια παρουσίαση: Πολυξένη Λυκίδου

από youtube, μέσω teleytaiaexodos

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια