Ρωσία, Ουκρανία, ΕΕ και ΗΠΑ έχουν κάτι κοινό – οι αυταπάτες τους γκρεμίστηκαν το 2022

pixabay / Mediamodifier
Όλοι οι βασικοί παίκτες στην τρέχουσα σύγκρουση πέρασαν χρόνια κοροϊδεύοντας τον εαυτό τους, και η ειρήνη θα έρθει μόνο όταν αποδεχτούν την πραγματικότητα

Η ρωσική στρατιωτική επίθεση στην Ουκρανία έχει θέσει σε κίνηση μια αλυσίδα γεγονότων που έχει οδηγήσει σε μια παγκόσμια αναταραχή – από πολιτική και οικονομική άποψη – συγκρίσιμη με τους παγκόσμιους πολέμους. Είμαστε πιθανώς στην αρχική φάση αυτής της σύγκρουσης και περισσότεροι παίκτες θα εμπλακούν με την πάροδο του χρόνου, αλλά ορισμένα συμπεράσματα μπορούν ήδη να εξαχθούν.

Από τον Σεργκέι Πολετάεφ, συνιδρυτή και συντάκτη του Vat for project - RT.com / Παρουσίαση Freepen.gr

Το παρελθόν έτος ήταν εκείνο στο οποίο ο μεταμοντερνισμός συγκρούστηκε με τον πραγματικό κόσμο. Σχεδόν όλοι οι άμεσοι και έμμεσοι παράγοντες της ουκρανικής κρίσης έχτισαν τις εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές τους σε θεωρητικές, εξαιρετικά ιδεολογικές κατασκευές. Και όσο περισσότερο η ευσεβής σκέψη, τόσο πιο σκληρές είναι οι συνέπειες τώρα.

Ας ρίξουμε μια ματιά στους κύριους παίκτες.

Ρωσία

Η πρώτη και κύρια ψευδαίσθηση μας αφορούσε τις συμβατικές δεσμεύσεις άλλων μερών. Σε όλη τη μετασοβιετική εποχή προσπαθήσαμε να επιλύσουμε το ζήτημα της Ουκρανίας ειρηνικά με την υπόθεση πως αυτό θα ήταν καλύτερο για όλους.

Η ιδέα ήταν ότι η Δύση-ειδικά το τμήμα που συνορεύει με την κορυφαία πυρηνική δύναμη – θα είχε μια προβλέψιμη κατάσταση ασφάλειας και σαφείς κανόνες του παιχνιδιού, μαζί με υψηλό βαθμό επιρροής στο Κίεβο. Επιπλέον, η Δυτική Ευρώπη θα διατηρήσει και θα ενισχύσει τους δεσμούς της με τη Ρωσία ως κύρια βάση πόρων της και θα αποκτήσει επίσης πρόσβαση στην εκτεταμένη αγορά της. Η Ουκρανία θα έχει τη δυνατότητα μιας ήπιας ενσωμάτωσης στην Ευρύτερη Ευρώπη, διατηρώντας παράλληλα βαθιούς οικονομικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με τη Ρωσία. Εν τω μεταξύ, η Μόσχα, εκτός από την περαιτέρω σταδιακή ενσωμάτωσή της στη δύση και κυρίως το υπό την ηγεσία της ΕΕ σύστημα, θα διατηρήσει την επιρροή της στην Ουκρανία και θα απολαύσει την εγγύηση φιλικών πολιτικών από το Κίεβο τόσο προς το ρωσικό κράτος όσο και προς τον ρωσικό πληθυσμό πολλών εκατομμυρίων στην Ουκρανία.

Ωστόσο, ολόκληρη η ιστορία της μετα-σοβιετικής Ουκρανίας είναι μια ιστορία οπισθοδρομικής κίνησης (η οποία θα συζητηθεί παρακάτω). Αυτή η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη από το 2014 και η συνεχής παράβλεψη αυτού του γεγονότος και οι προσπάθειες παράκαμψης της αναπόφευκτης διαδικασίας – μέσω συμφωνιών με το Κίεβο και τη Δύση – μας οδήγησαν στην τρέχουσα στρατιωτική εκστρατεία.

Τι ακριβώς πήγε στραβά στα τέλη Φεβρουαρίου του περασμένου έτους είναι κάτι που δε θα γνωρίζουμε για κάποιο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, εάν η Μόσχα είχε τον στόχο να λύσει το ουκρανικό πρόβλημα σύμφωνα με το γεωργιανό σενάριο του 2008 – με λίγο αίμα και μέσα σε λίγες μέρες – αυτός ο στόχος προφανώς δεν επιτεύχθηκε.

Το γεγονός είναι ότι το 30χρονο αντι-ρωσικό φυλάκιο αποδείχθηκε πολύ ισχυρό και έτοιμο να πολεμήσει ακόμη και με το κόστος της καταστροφής του-και πάλι, αντίθετα με την κοινή λογική, όπως γίνεται κατανοητό στη Μόσχα.

Ας ελπίσουμε πως οι ρωσική αυταπάτες έχουν διαλυθεί οριστικά και η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία μας δε βασίζεται πλέον στην ορθολογική συμπεριφορά τόσο από τη Δύση όσο και από το Κίεβο. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, η πορεία της στρατιωτικής επίθεσης υποδηλώνει μάλλον το αντίθετο.

Αυτή τη στιγμή, οι επιθέσεις πραγματοποιούνται μόνο στο Donbass, και όχι σε ολόκληρο το μέτωπο, αλλά σε τοπικές περιοχές – κυρίως από τις δυνάμεις της ιδιωτικής ομάδας Wagner και των πρώην τοπικών πολιτοφυλακών. Υπάρχει μια αίσθηση ότι κατά τη διάρκεια του 2022 δεν ξέραμε πραγματικά τι να κάνουμε στη συνέχεια, σαν να περιμέναμε τον εχθρό να βαρεθεί πριν το κάνουμε και τελικά να αρχίσουμε να διαπραγματευόμαστε πραγματικά.

Η δεύτερη ψευδαίσθηση μας αφορούσε τις ικανότητες μάχης του στρατού. Οι ενέργειες των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων γενικά επικρίνονται σε πατριωτικούς κύκλους. Αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, εδώ και αρκετό καιρό, ο στρατός μας δεν έχει προετοιμαστεί για μια μεγάλης κλίμακας χερσαία σύγκρουση με μια πρώτη γραμμή μερικών χιλιάδων χιλιομέτρων, με την ανάγκη να διεξαχθούν συνδυασμένες ένοπλες επιχειρήσεις στο επίπεδο του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου, υποστηριζόμενες από την επιστράτευση εκατοντάδων χιλιάδων ανδρών. Αυτό δε θα αλλάξει εν μία νυκτί. Και παρόλο που οι ελλείψεις που εντοπίστηκαν στις ενέργειες των ενόπλων δυνάμεών τους και της ηγεσίας τους αναγνωρίζονται και αντιμετωπίζονται με κάποιο τρόπο, δεν βλέπουμε ακόμη μια επίθεση πλήρους κλίμακας με αποφασιστικό στόχο να νικήσουμε τον ουκρανικό στρατό. Ίσως θα το κάνουμε φέτος. Ίσως ο στρατός μόλις τώρα προετοιμάζεται αντί να περιμένει.

ΗΠΑ

Η κύρια ψευδαίσθηση των ΗΠΑ στην εποχή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο ήταν η πίστη στον πλήρη έλεγχο (ή τουλάχιστον στην κυριαρχία) του τι συμβαίνει στον κόσμο και ως εκ τούτου η ιδέα πως τα συμφέροντα των ομολόγων τους καθορίζονται στην Ουάσιγκτον και μόνο στην Ουάσιγκτον. Με απλά λόγια, τα πράγματα θα είναι όπως θέλω να είναι, και αν όχι, έχω επαρκή μέσα για να καλοπιάσω και να τιμωρήσω όσους διαφωνούν.

Από πολλές απόψεις, αυτή η ακαμψία έχει οδηγήσει στην τρέχουσα κρίση: ήταν αδύνατο για τις ελίτ των ΗΠΑ να καταλήξουν σε συμφωνία με τη Ρωσία – ενώ σώζουν τα προσχήματα και ωφελούνται ακόμη και οικονομικά και πολιτικά. Παρόλο που η Μόσχα φαινόταν έτοιμη να συμβιβαστεί.

Η κατάσταση είναι παρόμοια σε όλο τον κόσμο: παντού οι Ηνωμένες Πολιτείες ενεργούν με βάση την αρχή "η δύναμη προηγείται του δίκιου". 

Στη Μέση Ανατολή, μια τέτοια συμπεριφορά έχει ήδη οδηγήσει σε απότομη αποδυνάμωση της θέσης της Αμερικής; η προοπτική σύγκρουσης με την Κίνα έχει γίνει σχεδόν μη αναστρέψιμη και η Ουάσιγκτον έχει βάλει ωρολογιακές βόμβες στις σχέσεις της με τους συμμάχους της στην Ευρώπη και την Ασία που είναι πιθανό να εκραγούν τα επόμενα χρόνια.

Από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες οικοδομούσαν ένα παγκόσμιο σύστημα, ένα είδος νέου τύπου Αυτοκρατορίας. Η Ουάσιγκτον έχει αναλάβει με συνέπεια τον έλεγχο των πολιτικών και οικονομικών διαδικασιών στον κόσμο χωρίς μεγάλη αντίσταση – αντίθετα, όλοι προσπάθησαν να ενσωματωθούν σε αυτό το σύστημα, μερικοί κέρδισαν αγορές και πρόσβαση σε φθηνό χρήμα, μερικοί απέκτησαν μια ομπρέλα ασφαλείας και μια ευκαιρία να μην ξοδέψουν χρήματα στους στρατούς τους, μερικοί πήραν στα χέρια τους την τελευταία τεχνολογία.

Οι ίδιες οι ΗΠΑ αποκόμισαν την κρέμα από όλα αυτά και μετά από αρκετές γενιές η αμερικανική πολιτική τάξη είναι πεπεισμένη πως ένα τέτοιο σύστημα δεν ήταν αποτέλεσμα επίπονης εργασίας και εξέτασης των συμφερόντων των εταίρων, αλλά κάποιου είδους δικαιώματος γέννησης, το οποίο μερικές φορές έγινε βάρος. Ως εκ τούτου, όσο πιο υστερική έχει γίνει η αμερικανική εξωτερική πολιτική, τόσο περισσότερο έχει προσπαθήσει να αναγκάσει τους άλλους να λυγίσουν στη θέλησή της. Κατά συνέπεια, έχει υπονομεύσει το παγκόσμιο αμερικανικό κεντρικό σύστημα.

Η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να έχει ένα σταθερό περιθώριο ασφαλείας, η βάση της παραμένει μεγάλη και οι εναλλακτικοί παγκόσμιοι θεσμοί μόλις αρχίζουν να διαμορφώνονται, οπότε μην περιμένετε καμία αισθητή αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ τα επόμενα χρόνια, ειδικά καθώς οι εσωτερικές διαφορές είναι πιο πιθανό να αυξήσουν την πίεση της εξωτερικής πολιτικής.

Η δεύτερη αμερικανική (καθώς και η Δυτικοευρωπαϊκή) ψευδαίσθηση είναι ότι μια στρατιωτική σύγκρουση, στην κλίμακα του τι συμβαίνει στην Ουκρανία, μπορεί να κερδηθεί χωρίς άμεση συμμετοχή. Ναι, ο ουκρανικός στρατός κρατάει αρκετά καλά, αλλά η Ρωσία έχει μέχρι στιγμής εμπλέξει μόνο ένα μικρό μέρος των στρατιωτικών της πόρων στην επιχείρηση και ο βαθμός κλιμάκωσης από την πλευρά μας καθορίζεται τώρα από πολιτικές αποφάσεις, όχι στρατιωτικές ικανότητες και δυνατότητα επιστράτευσης. Εάν είμαστε πρόθυμοι και έτοιμοι, μπορούμε να αυξήσουμε την επίθεση πολλές φορές, στην οποία θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για τη Δύση και τις ΗΠΑ να απαντήσουν χωρίς να εμπλακούν άμεσα οι δυνάμεις τους (τουλάχιστον η αεροπορική άμυνα και η πολεμική αεροπορία) στη σύγκρουση. Ωστόσο, ο Πρόεδρος Μπάιντεν έχει επανειλημμένα τονίσει πως δε θα παρέμβει όσο βρίσκεται στην εξουσία.

Δυτική Ευρώπη

Η βασική ψευδαίσθηση της Δυτικής Ευρώπης είναι πως η καλά τροφοδοτημένη ευημερία των τελευταίων δεκαετιών είναι το δικό της επίτευγμα και ότι βασίζεται σε ένα σύνολο αφηρημένων αξιών. Στην πραγματικότητα, ο πλούτος της στηρίζεται σε δύο πυλώνες: την αμερικανική στρατιωτική, πολιτική και οικονομική στέγη και τους φθηνούς πόρους, κυρίως ρωσικούς.

Η έλλειψη ανησυχίας για τη δική της ασφάλεια και η αδυναμία εσωτερικών συγκρούσεων, από τη μία πλευρά, συνέβαλε σε μια άνευ προηγουμένου οικονομική άνθηση, μια πραγματική χρυσή εποχή, και από την άλλη πλευρά, οδήγησε στον εκφυλισμό των δυτικοευρωπαϊκών ελίτ και της πολιτικής τάξης, οι οποίοι πίστευαν ειλικρινά ότι αυτό θα συνέβαινε πάντα και πως το μόνο που χρειάστηκε ήταν η καλλιέργεια αξιών και η προσπάθεια να εξαπλωθούν στον υπόλοιπο "καθυστερημένο" κόσμο.

Αυτό εξηγεί το πείσμα της Δυτικής Ευρώπης για το ουκρανικό ζήτημα-το οποίο συνορεύει με το φανατισμό. Η ΕΕ, και οι σύμμαχοί της, δέχονται τις πιο άγριες κυρώσεις κατά της Ρωσίας με τη μεγαλύτερη θέρμη και χωρίς να λαμβάνουν υπόψη οποιαδήποτε ζημιά.

Το μπλοκ στερείται μιας μεγάλης αγοράς, της πιο σημαντικής βάσης πόρων του, και οδηγείται σε σχεδόν αποικιακή εξάρτηση από την Ουάσιγκτον, η οποία, σε αντίθεση με τη Δυτική Ευρώπη, έχει πραγματική στρατιωτική δύναμη και έλεγχο των πολιτικών και οικονομικών διαδικασιών παγκοσμίως.

Δεδομένου ότι η προσπάθεια της Δύσης να σοκάρει και να προκαλέσει δέος στη Ρωσία απέτυχε οικονομικά, οι ηγέτες της Δυτικής Ευρώπης είναι χαμένοι: οι ίδιοι άνθρωποι, με διαφορά μερικών ημερών, μπορούν να μιλήσουν για την ανάγκη στρατιωτικής νίκης επί της Μόσχας και την ανάγκη διπλωματικού διαλόγου – χωρίς να φαίνεται να καταλαβαίνουν πολλά για το τι σημαίνει "στρατιωτική νίκη" και "διπλωματικός διάλογος".

Η προοπτική ετών υψηλών τιμών ενέργειας και η επακόλουθη αποβιομηχάνιση και πτώση του βιοτικού επιπέδου, η πιθανότητα ενός εμπορικού πολέμου με τις ΗΠΑ σε παγκόσμια ύφεση, η δυνατότητα επιδότησης μιας κατεστραμμένης Ουκρανίας για αόριστο αριθμό ετών, το φάσμα των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων σε απώλειες από χαμένες συσσωρευμένες επενδύσεις στη Ρωσία θα πρέπει να είναι απογοητευτικό, αλλά δεν έχουν οδηγήσει ακόμη σε λύσεις. Επειδή απλά δεν υπάρχει κανείς να τις βρει και να τις εφαρμόσει.

Επιπλέον, τα μακροχρόνια προβλήματα της ΕΕ, τα οποία έχει καλύψει τα τελευταία χρόνια-όπως η μεταναστευτική κρίση και η συνεχής ανησυχία για την οικονομική σταθερότητα της Νότιας Ευρώπης – παραμένουν.

Ουκρανία

Η κύρια ψευδαίσθηση της Ουκρανίας είναι η πεποίθηση ότι είναι δυνατό να οικοδομηθεί ένα μονοεθνικό κράτος εχθρικό προς τη Ρωσία εντός των μετασοβιετικών συνόρων της με σημαντικό ρωσικό πληθυσμό και η πεποίθηση πως μια τέτοια Ουκρανία θα είναι ανεκτή τόσο στη Δύση όσο και στην ίδια τη Ρωσία.

Η Ουκρανία δεν είναι Πολωνία και η προσπάθεια αποφασιστικής κλίσης σε ένα μπλοκ έχει οδηγήσει σε μια εμφύλια σύγκρουση, κάθε πλευρά υποστηρίζεται από τη Δύση και τη Ρωσία αντίστοιχα. Μετά την κλιμάκωση αυτής της σύγκρουσης σε ανοιχτή σύγκρουση το 2014, η Ουκρανία άρχισε να μετατρέπεται από ένα αντι-ρωσικό φυλάκιο σε όπλο, ένα είδος καμικάζι της Δύσης εναντίον της Μόσχας.

Βεβαίως, αυτό ήταν εν μέρει επιτυχές: τόσο οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις όσο και το κράτος στο σύνολό του αντέκρουσαν το χτύπημα του Φεβρουαρίου, ανέκαμψαν και με τη Δυτική υποστήριξη προκάλεσαν μια σειρά από οδυνηρές ήττες στη Ρωσία μέχρι το φθινόπωρο.

Οι στρατιωτικές επιτυχίες, ωστόσο, δεν είναι στρατηγικές και το τίμημα είναι ο θάνατος της ουκρανικής οικονομίας. Σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, έως και το ένα τρίτο του πληθυσμού (πριν από το Φεβρουάριο του 2022) έχει εγκαταλείψει τη χώρα. Εν τω μεταξύ, η παραγωγή μειώθηκε στο μισό ακόμη και πριν ξεκινήσουν οι ρωσικές επιθέσεις στις Ενεργειακές Εγκαταστάσεις τον Οκτώβριο και από το νέο έτος, σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις του Κιέβου, μειώθηκε κατά 70%. Αυτό σημαίνει ανεργία, άδεια ταμεία, περαιτέρω εξαθλίωση του πληθυσμού και μαζικό κλείσιμο επιχειρήσεων.

Ναι, Η Δύση χρησιμεύει τώρα ως ισχυρό οπίσθιο τμήμα για την Ουκρανία, με σημαντικό κόστος, αλλά αποφεύγει να εμπλακεί άμεσα στις μάχες, μεταφέροντας όλο το βάρος και τις κακουχίες στο Κίεβο. Όποιο και αν είναι το τέλος της θερμής φάσης της σύγκρουσης, φαίνεται πως μια κατεστραμμένη Ουκρανία θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες από μόνη της και όσο περισσότερο συνεχίζεται, τόσο πιο δύσκολο θα είναι.

Ωστόσο, ακόμη και αν κάποιοι από τις ουκρανικές ελίτ μπορούν να μαντέψουν πώς χρησιμοποιούνται, δεν μπορούν να σταματήσουν. Ο Δυτικός έλεγχος είναι πολύ σφιχτός, η ιδεολογική άντληση είναι πολύ μεγάλη και τα πράγματα έχουν πάει πολύ μακριά.

Η Ουκρανία είναι τώρα ένα ζόμπι, ένας νεκρός που περπατά και θα συνεχίσει να κινείται όσο η Δύση το υποστηρίζει. Παρ ' όλα αυτά, ακόμη και όπως είναι, ο ουκρανικός στρατός είναι ικανός να αγωνίζεται για χρόνια, ειδικά δεδομένης της τρέχουσας υποτονικής πορείας της σύγκρουσης.

Η Δύση μπορεί να αποσύρει την υποστήριξή της στην Ουκρανία μόνο σε ένα σενάριο: εάν ο στρατός του Κιέβου ηττηθεί και καταστεί φυσικά ανίκανος να πολεμήσει ή εάν η Ουκρανία συρρικνωθεί αρκετά ώστε να χάσει την στρατηγική της σημασία. Οποιαδήποτε εκεχειρία θα αναβάλει μόνο τη σύγκρουση για το μέλλον και δεν πρέπει να υπάρχουν ψευδαισθήσεις γι ' αυτό.

***

Η σύγκρουση έχει μέχρι στιγμής κλιμακωθεί. Τόσο για τη Ρωσία όσο και για τη Δύση είναι υπαρξιακή και καμία πλευρά δεν είναι διατεθειμένη να συμβιβαστεί. Το πιο εκπληκτικό είναι ότι οι εχθροπραξίες έχουν μέχρι στιγμής σχετικά τοπικό χαρακτήρα, περιοριζόμενες σε ένα Ουκρανικό Θέατρο, και ακόμη και εκεί με μετρημένο και ορισμένων θέσεων τρόπο. Τα κόμματα φαίνεται να επικεντρώνονται στο πώς να μάθουν να ζουν κάτω από τις νέες συνθήκες, πράγμα που σημαίνει ότι η εξεύρεση της νέας παγκόσμιας τάξης θα μπορούσε να συμβεί σχετικά ειρηνικά, χωρίς να μετατραπεί σε μεγάλη μάχη με τον κίνδυνο πυρηνικής καταστροφής.

Η πρωτοβουλία σε αυτήν τη διαδικασία θα ληφθεί από όποιον αποδεχθεί πρώτα την πραγματικότητα, κατανοήσει τη θέση του σε αυτήν και ενεργήσει ανάλογα. Αυτό ισχύει όχι μόνο για τους προαναφερθέντες συμμετέχοντες στην ουκρανική κρίση, αλλά και για ουδέτερες χώρες που δεν έχουν ακόμη εγκαταλείψει τις αυταπάτες τους.

από freepen.gr

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια